Fritzel

Fritzel het hondje

Het hondje Fritzel

Het meest leek het hondje Fritzel op de oude kwaadaardige bontmuts van de oma van het jongetje, die zij ’s winters droeg en sterk naar mottenballen rook.

Een bol met haartjes van waaruit twee zwarte oogjes keken en een bek vol met vlijmscherpe tandjes. Fritzel blafte niet zoals echte hondjes, het was eerder een soort van gepiep. Het hondje maakte het zelfde geluid als het bed van zijn moeder als zij met de nieuwe oom in de slaapkamer was en er veel flessen in de kamer stonden. Flessen met het etiket waar een zwarte stier op stond. Het jongetje zat op zijn knieën op het hoogpolige tapijt en volgde met zijn ogen de op kringelende blauwe rook die van zijn moeders sigaretten kwam en waarvan hij moest niezen. Zijn moeder en haar magere blonde vriendin waren druk bezig met een sherrydieet.

Het sherrydieet was in de jaren 50 razend populair en als je het samen doet is het warempel nog gezellig ook. Wie de kuur precies bedacht heeft blijft ongewis, zeker is wel wie de belangrijkste ambassadrice ervan was: koningin Juliana. Al in een volkskrantartikel uit 1959 stond dat de majesteit het dieet twee jaar geleden had gevolgd en 15 kilo was verloren. Juliana’s vermeende voorkeur werd algemene kennis. Op een bijeenkomst met buitenlandse diplomaten in Den Haag, in januari 1974, deed de perschef van dienst een klemmend beroep op zijn gasten, om Juliana niet steeds maar weer sherry aan te bieden. ‘Want in Suriname kreeg de koningin dat midden in het oerwoud door iedere inboorling aangeboden.’ 

Fritzel had een schoteltje met sherry leeg gedronken. Het dier was daarna zo mak als een lammetje en sliep tot twaalf uur ‘s middags. Nadien kotste hij het hoogpolige tapijt vol en de slierten gekleurd braaksel hingen uit zijn bek. De vriendin zei: ‘Die vlekken gaan er nooit meer uit.’ ‘Jawel,’ zei zijn moeder ‘maar je blijft het wel zien.’