De wasbeer werd wakker

De Spreeuw

Misschien komt de spreeuw op visite

De zon scheen tussen de gordijnen door. Stofjes dansen in het licht boven zijn tafel, en aan zijn muur glinsterde zijn spiegel. Alles zag er feestelijk uit.

Zou ik vandaag jarig zijn? dacht de wasbeer. Hij ging rechtop in zijn bed zitten. Maar er hingen geen slingers aan het plafond en zijn stoel was niet versierd. Hij stond op en ging naar de deur. Er lagen geen kaarten in de gang met: ‘Hartelijk gefeliciteerd en nog vele jaren in goede gezondheid wasbeer’.

De wasbeer snoof, maar hij rook geen taart. Hij deed de deur open en stapte naar buiten. In de verte zong de lijster, zoals hij altijd zong. De zon klom zoals gewoonlijk langzaam boven de bomen en er kwam niemand aanhollen met een cadeau die al van een afstand riep: ‘Wasbeer hartelijk gefeliciteerd met je verjaardag!’

De wasbeer ging weer naar binnen. Nee, dacht hij, ik ben niet jarig. Hij schraapte even zijn keel. Wéér niet, dacht hij somber. Iedereen is altijd maar jarig, behalve ik. In de verte hoorde hij de spreeuw. Misschien komt hij wel op visite, dacht de wasbeer en gauw begon hij een mooie taart te bakken.