Meisjes

Aquaman, Meisjes

Aquaman

Ik was verliefd op het mooiste meisje van de klas, maar dan had je ook nog Wilma, de dochter van de mevrouw van het garen en draadwinkeltje die achter mij aan zat.

Soms moest ik weleens naar die winkel voor mijn moeder, maar dat deed ik nog liever dan naar de wolwinkel in Zuid. Daar stond een mevrouw achter de balie, tussen de lappen stof, rolletjes garen en breiwol, zonder neus. Zodat ze op een snijbonenmachine met een slingermechanisme leek, met van die gleuven waar je de snijbonen in kon steken,

Wilma had Prins Valliant haar en was nogal propperig. Ze zag er uit als een hamster en droeg altijd een broek. Haar schoolprestaties waren niet bizonder en later ging ze naar de huishoudschool daar werden huisvrouwen-in-de-dop doorkneed in de huishoudkunde; waar zij leerden om te koken, om de was te doen, om dienstbaar te zijn en om de tafelschikking onder de knie te krijgen. Wat altijd handig is, maar daar was ik in die tijd niet mee bezig.

Toen de moeder van Wilma tegen mij had gezegd dat ze van haar dochter had gehoord dat ik zo goed kon tekenen ben ik nooit meer in haar winkeltje geweest en liep dat hele eind naar Zuid waar de vrouw met de snijbonenneus achter de toonbank stond.

Mijn eerste sexuele ervaring was met het dikste meisje uit de klas, wiens vader bankdirecteur was. Ik zwom voorzichtig langs het randje van het bad, tijdens schoolzwemmen in het openlucht zwembad. Dat bad verliep van waadbaar tot reddeloos verloren en ik zwom nu juist op het punt waar je niet meer kon staan behalve als je Aquaman was. Op dat moment werd ik besprongen door Gina die met gespreide benen met haar zuignap in mijn rug sprong, zodat ik al gauw op de Yellow Submarine leek uit het liedje van The Beatles, althans wat kleur betreft en puffend en fluitend kwam ik weer boven. Spoedig daarna zou ik behandeld moeten worden aan ruggenmerg verkruimeling, maar het zou ook kunnen leiden tot geelzucht, zwaarmoedigheid, koorts, epilepsie en uiteindelijk tot een gruwelijke dood door deze zondige sexuele handeling. Dit wist ik allemaal van de al wat oudere jongens op school, want van huis uit had ik weinig voorlichting meegekregen.

Na een paar weken was ik er gerust op dat ik geen klachten zou krijgen en kwamen de praatjes weer terug en bestelde ik een trekdrop en twee toverballen - hadden de grote jongens gezegd - bij de snoepmevrouw van het openluchtzwembad en zei tegen haar dat het licht van mijn fiets kapotje was.